Sabah erkenden kalktım ama yorgunlukla değil, sevinçle çünkü Paris’e gidecektim. Oradan oraya koştururken annem bavulumu kontrol ediyordu. Malum, biraz unutkan biriyim. Sonunda tüm aileme veda ettim ve havalimanı otobüslerinden birine bindim. Yolda pasaportumu, vizemi ve uçak biletimi defalarca kontrol ettim. Hazır olduğumdan emin olmak istiyordum.
Havalimanında uçağımın kalkacağı kapıya gidip beklemeye başladım. Çok geçmeden uçağım geldi. Uçağa bindim ve heyecandan mı, yorgunluktan mı bilmem, tüm uçuş boyunca uyudum. Gözlerimi açtığımda artık Paris’teydim.
Otele yerleştiğimde mutluluktan ellerim titriyordu. Hemen dışarı çıktım ve kendim için hazırladığım gezi rehberine baktım. Aslında buraya bir sınava girmek için gelmiştim ama sınava üç gün vardı. Bu yüzden önce şehrin tadını çıkarmaya karar verdim. İlk durağım Eyfel Kulesi oldu. Gerçekten muhteşemdi. Yine de içimdeki sınav stresi hiç dinmiyordu. Son altı yıldır Fransızca eğitimi alıyordum ve bu sınav geleceğimi belirleyecekti.
Üç gün rüzgâr gibi geçti. Sınav sabahı, hiç duymak istemediğim alarm sesiyle uyandım. O kadar stresliydim ki elimde buz tutsam erirdi. Sınava girdiğim bina bir şatoyu andırıyordu; kendimi prenses gibi hissetmiştim ama kesinlikle çok stresli bir prenses. Sınav üç saat sürdü ama bana bir saniye gibi geldi. Çıkışta ise korku başladı: “Ya kaydırma yaptıysam? Ya yanlış işaretlediysem?” Bu düşünceler zihnimde dönüp durdu.
Eve döndüm. Sınavın üzerinden bir ay geçmişti ama sonuçlar için bir ay daha beklemem gerekiyordu. Asıl korkum sınavdan çok okul kaydıyla ilgiliydi. Kayıt dönemi gelmişti. Eğer kaydımı yaptırmazsam ve sınavı geçemezsem okuluma devam edemezdim ama kaydımı yaptırırsam ve sınavı kazanırsam, boşuna yüksek bir ücret ödemiş olacaktım. Okulum burs imkânı sunmuyordu ve oldukça pahalıydı.
O an içime doğan sese güvendim ve kaydımı yaptırmadım.Sonuçların açıklanacağı gün geldi. İlk açanın ben olduğuma yemin edebilirim. Ekrana baktım… ve oradaydı. Kabul edilmiştim! Eski okuluma kaydımı yaptırmadığıma milyon kez şükrettim. Bugün Paris’teki okulumun ilk günü. Yeni bir hayatın eşiğindeyim. Ve en önemlisi, kendimle gurur duyuyorum.