Sabah uyandım. Annem beni çağırdı. Oldukça mutluydu ama onda bir tuhaflık vardı. Bir anda sarı renkte parlamaya başladı. İlk başta korktum. Annem radyoaktif mi olmuştu? Kalp atışlarım hızlandı. Aynaya baktım. Mor renkteydim ve başımın üzerinde üç tane uyarı işareti vardı.
Hemen 112’yi aradım ve durumu anlattım. Ancak görevli bunun normal olduğunu ve acil bir durum bulunmadığını söyledi. Sanki uykumda başka bir boyuta geçmiş gibiydim. Telefonu kapattım ve okula gittim.
Okul rengârenkti. Üzülenlerin başının üzerinde mavi bir yağmur bulutu beliriyordu. Sinirlenenlerin alınlarında kırmızı damarlar ortaya çıkıyordu. Herkes adeta duygularını renklerle taşıyordu. Dün izlediğim Ters Yüz filmini hatırladım. Her şey onun içindeymişim gibi görünüyordu.
Zamanla bu renkli hayata alıştım ve hatta sevdim. Günler ayları, aylar yılları kovaladı. Artık 26 yaşındaydım ve doktordum ancak bir sabah uyandığımda renkler yok olmuştu. Hayat eski hâline dönmüştü. Acaba tüm bunları sadece ben mi görmüştüm? Eğer öyleyse neden şimdi sona ermişti? Bu soruların cevabını hâlâ bilmiyorum.