Bir sabah uyandığımda köpeğim Mochi yatağımda söyleniyordu. Önce bunu bir rüya sandım sonra Mochi benim onu anlamadığımı düşünerek bana bakıp “Yine uyanamadı, geç kalacak, her sabahta bunu yapıyor, beni yine kısa gezdirecek.” Kulaklarıma inanamadım, hemen yorganın altına saklandım, yorganı açtığımda Mochi “Sonunda kendine gelmiş gibi görünüyorsun, hadii gezmeye çıkalım!” dedi. Evet, onu anlayabiliyordum, bu bir rüya değildi. Konuşmaya başladım ve şunları dedim “Mochi beni anlayabiliyor musun?” Mochi de şunları dedi “Tabii ki de ama sen de beni anlayabiliyorsun!”. İkimiz de şaşkındık, ilk başta biraz garip gelmişti ama sonradan alıştık. “Hadi Mochi, bahçeye çıkalım, belki de yalnızca seninle değiş Lora’yla (atım) da konuşabiliyorumdur!” Merakla bahçeye çıktık, Lora çayırda otlanıyordu, ilk önce ona seslendim “Loraa hadi buraya gel!” bir anda Lora beni gördü ve “Aaa Mila uyanmış” diye bağırarak yanıma geldi. O sırada Mochi “Ben senin yerinde olsaydım çok şaşırırdım çünkü her zaman geç uyanıyor.” Evet Lora ile de konuşabiliyorduk, beni ne kadar söyledi ve ben de onu. Bir anda üstümüzden uçan leylekler geçti, kendi aralarında konuşuyorlardı “Şu evin çatısı yuva için iyi görünüyor ne dersin”, ben de seslendim “Ben olsam orayı seçmezdim çünkü tuğlalar pek sağlam değil”, kuşlar teşekkür edip yollarına devam ettiler. Komşumuz Ela ablaya gittim çünkü onun da Pamuk adında bir kedisi vardı. Onunla da konuşup konuşamayacağımı merak etmiştim. Ela ablaya gittiğimde “Kediniz Pamuk’la konuşabilir miyim?” diye sordum, Ela abla “İyi misin?” diye sordu çünkü şaka yaptığımı düşünmüştü. İlk olarak ona bunun şaka olmadığını söyledim, bana inanmadı, bunu kanıtlamak için “Pamuk!” diye seslendim. Pamuk yanıma geldi ve bana “Merhaba, bugün erkencisin” dedi, ben de ona “Artık seni anlayabiliyorum dedim” ama ne yazık ki Ela abla Pamukla konuşmamızı anlayamazdı, Ela Abla konuşmamızı böldüğünde şunları söyledi. “Her ne kadar aranızdaki konuşmayı anlayamasam da sana güveniyorum, acaba Pamuk’a sorabilir misin tavuklu mu yoka balıklı mamaları seviyormuş?” Tabii ki dedim ama zaten Pamuk onu anlayabiliyordu sadece cevabı çevirmem gerekliydi. Pamuk hemen atladı, “tabii ki de tavuklu ama sarı konservede olanları seviyorum, çünkü onlar en lezzetli olanlar!”
Bu yeni özelliğimi çok sevmiştim, artık insanlar ve hayvanlar arasındaki ilişkiyi daha iyi anlayabiliyordum. İçimden adeta “Bu özellik bana hayatım boyunca yardımcı olacak!” diye düşündüm.