Otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi ve o anda bana doğru koşarak gelen iki arkadaşımı gördüm. Çok telaşlı görünüyorlardı. Yanıma gelip olayı anlattıklarında içim sızladı; çünkü çok sevdiğim bir komşumuz olan Elmas Teyze hastalanmıştı. Arkadaşım Ada ve onun ablası Rüya onun torunlarıydı. Bu yüzden yardım isteklerini geri çevirmedim. Bir hışımla eczaneye gittik ama eczane kapalıydı çünkü bugün pazardı.
Sonunda en güzel çözümü ben ürettim ve şöyle dedim: “Zaten hava kararmış, evlere dağılıp yarın sabah okuldan önce kalkıp ararız.” dedim. Arkadaşlarım teklifimi kabul edip evlere dağıldı ama ben hâlâ sokaktaydım. Kimseye söylememiştim ama evimin yolunu kaybetmiştim. O anda annemi hatırlayıp ağlamaya başladım. Çantamı ve hatta montumu bile çıkarıp fırlattım ama içimdeki hüzün ve korku geçmek bilmiyordu. Artık ne soğuğa ne de karanlığa aldırmıyordum. O anda beni aramaya çıkan babamın sesini duydum ve koşarak kollarına atladım, sonunda evdeydim.