Uyandığımda etrafımı saran karanlık, bitmek bilmeyen geceler gibiydi. İlk anda bunun bir şaka ya da kötü bir rüya olduğunu düşündüm. Ancak gecelerin biri sanki yaralıydı; karanlık ağırlaşıyor, beni içine doğru çekiyordu. Panikle en yakındaki eve koştum ve “Beni kurtarın!” diye bağırdım. Buna rağmen içimde, kendimi bir ormanın ortasındaymış gibi hissettiğim tuhaf bir boşluk vardı.
Orman sessizdi. Bu sessizlik korkumu daha da artırdı. Zaman geçtikçe bunun bir rüya olabileceğini düşünmeye başladım. Hemen eve dönmek istedim ama vardığım yerde bir şehir değil, yine sonsuz bir orman vardı. Dayanamadım ve korkuyla bağırdım.
Bir süre sonra kaçmanın işe yaramadığını anladım. Kendimi özgür bırakmaya, korkuyla yüzleşmeye karar verdim. Tam o anda her şey dağıldı. Gözlerimi açtığımda odamdaydım. Meğer yaşadıklarım sadece bir rüyaymış.