Otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi ve bu his adımlarımı yavaşlattı. Sokak sessizdi. Etrafımda kimse yoktu. Uzaklardan gelen bir köpek sesi duyuluyordu. Rüzgâr yüzüme çarpıyordu. Ceketimi kapattım. Bu mahalleye daha önce gelmiştim ama bu gece her şey bana yabancı geldi.
Evler eskiydi. Duvarlar solgundu. Pencereler kapalıydı. Işık yanmıyordu. Sadece sokak lambası vardı. Onun ışığı yere düşüyordu. Yürümeye devam ettim. Ayak seslerim sokakta yankılandı. Kalbim hızlı atıyordu. Neden böyle hissettiğimi bilmiyordum. Korku değildi ama içim de rahat değildi.
Bir an durdum. Derin bir nefes aldım. Hava soğuktu. Ellerim üşüdü. İçimde garip bir bekleyiş vardı. Sanki geçmişten bir şey karşıma çıkacaktı. Bu düşünce beni daha da sessiz yaptı. Adımlarım ağırlaştı.
Çocukluğum aklıma geldi. Aynı sokaklarda oynadığım günleri hatırladım. O zamanlar her şey daha basitti. Karanlık bile bana güven verirdi. Şimdi ise içimde bir boşluk vardı. Zaman değişmişti. Ben de değişmiştim.
Yine de geri dönmedim. Yoluma devam ettim. Çünkü buraya gelmem gerekiyordu. Bir süre sonra aradığım apartmanı gördüm. Eski ve sessizdi. Kapının önünde durdum. Bir an bekledim. Sonra anahtarı cebimden çıkardım. Kapıyı açarken bazı gecelerin insana kendini hatırlattığını düşündüm.