Bir Günlük Sessizlik

Sabah gözümü açtığımda her şey sıradan görünüyordu. Alarmım çalmıştı, ben de her zamanki gibi kapatıp biraz daha uyumayı düşündüm. Ama birkaç dakika sonra bir gariplik olduğunu fark ettim. Evin içinde alıştığım sesler yoktu. Ne mutfaktan gelen bir hareket ne de dışarıdan gelen araba gürültüsü… Bu sessizlik normal değildi. Merakla yataktan kalkıp pencereye gittim. Sokak bomboştu. Oysa bu saatte insanlar işe gider, çocuklar okula yetişmeye çalışırdı. Ama şimdi tek bir insan bile yoktu. Saatime baktım, geç kalınacak bir saatti. İçimde hafif bir korku oluştu. Hemen hazırlanıp dışarı çıktım. Apartmandan indiğimde durumun sadece benim sokağımla ilgili olmadığını anladım. Her yer sessizdi. Kapılar açıktı, arabalar park hâlindeydi ama ortalıkta kimse yoktu. Marketin önünden geçerken kapının açık olduğunu gördüm. İçeri girdim. Raflar doluydu ama kasada kimse yoktu. “Bu nasıl olabilir?” diye kendi kendime sordum. O an anladım ki dünyadaki tüm insanlar bir anda ortadan kaybolmuştu. İlk başta garip bir özgürlük hissi yaşadım. Kimse yoktu, istediğim yere gidebilir, istediğimi yapabilirdim. Sokak ortasında yürüdüm, normalde asla yapmayacağım şeyler yaptım. Ama bu his çok kısa sürdü. Çünkü paylaşacak kimse olmayınca hiçbir şeyin tadı çıkmıyordu. Gün ilerledikçe yalnızlık daha da ağırlaştı. Parka gittim, bir banka oturdum. Kuş sesleri çok net duyuluyordu ama bu bile içimi rahatlatmadı. İnsan sesi olmayınca doğa bile eksik gibiydi. Kendi kendime konuşmaya başladım, sırf sessizlik beni korkutmasın diye. Akşam eve dönerken içimde büyük bir boşluk vardı. Televizyonu açtım ama hiçbir kanalda yayın yoktu. Sanki dünya durmuş gibiydi. O gece uykuya dalarken tek bir şey düşündüm: “Ya kimse geri dönmezse?” Sabah uyandığımda dışarıdan gelen seslerle irkildim. İnsanlar geri gelmişti. Arabalar geçiyor, insanlar konuşuyordu. O an içimde büyük bir sevinç hissettim. Gürültü bile bana güzel geldi. Çünkü anladım ki insan, ne kadar yalnız kalmak isterse istesin, aslında diğer insanlarla birlikte anlam bulur.