Bir gün Japonya’ya gitmiştim. Japonya sokaklarında yürürken büyük bir kalabalık fark ettim. Neredeyse tüm Japonya oradaydı; sokaklar bomboştu, insanlar sadece bir yerde toplanmıştı. Merak ettim. Neden bu kadar insan burada? Burada ne var ki herkes buraya gelmiş?
İçeri girdim, ortam çok kalabalıktı. Birine sordum:
-Burada ne oluyor, neden bu kadar kalabalık?
Sorduğum kişi pek Japon’a benzemiyordu, daha çok Amerikalı gibiydi. Bana, burada 2040 Japonya Yapay Zekâ Kongresi olduğunu söyledi. Buradaki tüm insanlar sıraya giriyor, yapay zekâ hakkındaki düşüncelerini paylaşıyor ve herkes birbirinin bakış açılarını dinliyordu.
Ben de düşüncelerimi sunmak istedim ve sıraya girdim. Yaklaşık 30 saat bekledikten sonra sıra bana geldi. Şöyle dedim:
“Yapay zekâ hayatımızı kolaylaştırıyor ama bir yandan da bizi tembelleştiriyor. Bir konuda yardım istediğimizde ya da aklımıza takılan soruları sorduğumuzda çok iyi cevaplar alabiliyoruz. Ancak ödevlerimizi ve hiç çaba göstermediğimiz işleri yapay zekâya yaptırırsak bu bir alışkanlık hâline gelir ve bizi tembelleştirir. Kısacası önemli olan, yapay zekâyı nasıl kullandığımızdır.”
Çoğu kişi benimle aynı fikirdeydi. Sonra oradan ayrıldım ve yapay zekâ hakkındaki düşüncelerimi sunmuş oldum.