2040 yılında Japonya’da düzenlenen bir yapay zekâ kongresine katıldığımı hayal ediyorum. Bu kongre Tokyo şehrinde yapılıyordu. Japonya zaten teknolojisiyle ünlü bir ülke olduğu için böyle bir etkinliğin burada düzenlenmesi bana çok normal geldi. Kongre binası oldukça büyüktü ve her yer rengârenk ışıklarla doluydu.
Kongrenin girişinde bizi robotlar karşıladı. Bu robotlar insanlara gülümsüyor, konuşuyor, yön gösteriyor ve çeşitli bilgiler veriyordu. İlk başta biraz şaşırdım ama kısa süre sonra bu durum bana normal gelmeye başladı. İçeri girdiğimde salonun çok kalabalık olduğunu fark ettim. Farklı ülkelerden gelen insanlar, yapay zekâ ile ilgili stantları geziyordu.
Bir bölümde yapay zekâ ile çalışan robot öğretmenler vardı. Bu robotlar öğrencilere ders anlatıyor, sorular soruyor ve öğrencilerin eksiklerine göre özel bir ders anlatımı yapıyordu. Yanlış cevap verildiğinde bunu anlayışla karşılıyorlardı. Bence bu robotlar, derslerde zorlanan öğrenciler için çok faydalı olabilir.
Başka bir bölümde ise sağlık alanında kullanılan yapay zekâ sistemleri tanıtılıyordu. Bu sistemler insanların ateşini ölçüyor, kalp atışlarını kontrol ediyor ve olası hastalıkları önceden fark edebiliyordu. Doktorlara yardımcı olduklarını öğrendim ve bu sayede hastalıkların daha erken teşhis edilebildiğini gördüm.
Kongrede ayrıca sürücüsüz çalışan yapay zekâ destekli arabalar da vardı. Bu araçların, trafik kazalarını azaltmak için geliştirildiği anlatıldı. Bunları görmek, geleceğin çok farklı olacağını düşünmeme neden oldu.
Bu kongre, yapay zekânın hayatımızı nasıl kolaylaştırabileceğini bana açıkça gösterdi. 2040 yılında teknoloji sayesinde insanların daha rahat ve güvenli bir yaşam süreceğine inanıyorum. Kongreye gelmeden önce yapay zekâ hakkında bazı önyargılarım vardı, ancak bu deneyimden sonra fikirlerim değişti. Bu örnek bana, hayatın birçok alanında önyargılı olmadan önce araştırmamız ve sorgulamamız gerektiğini öğretti.