Okulun ilk günüydü. Kartopu’ndan başka kimse bu kadar heyecanlanmamıştır. Sınıf arkadaşlarıyla tanışmak için can atıyordu. Sınıfa geldiğinde Duman’ın yanının boş olduğunu gördü ve oraya oturdu. Kartopu sordu:
“Merhaba, benim adım Kartopu. Tanışalım mı?”
Duman cevap verdi:
“Olur, benim adım Duman. Memnun oldum.”
Sınıf, 12 kişiden oluşuyordu. Kartopu, herkesle tanıştı ve arkadaşlarını çok sevdi. Teneffüs olduğunda oyun oynamaya karar verdiler ama oyun bulamadılar. Düşündüler, düşündüler ve birden Zencefil’in aklına bir fikir geldi.
“Ben buldum! Parkur yapalım!” dedi Zencefil, gözleri parlayarak.
Boncuk hemen cevabı verdi:
“Harika fikir! O zaman başlayalım, düzenleyelim ve geliştirelim!”
Herkes heyecanla parkuru kurmaya başladılar. Okul bahçesinin bir köşesinde, sınıf arkadaşları taşlardan, iplerden ve renkli tahtalardan bir parkur inşa etti. Herkes sırayla denemelere başladı. Kartopu ve Duman, parkurun en zorlu bölümünü geçmeye çalışıyorlardı. Ama her defasında biraz daha hızlı ve biraz daha cesur oldular.
Gün sona ererken herkes yorgun ama mutlu bir şekilde parkuru bitirdi. Kartopu, yeni okulunda geçirdiği ilk günün ne kadar özel olduğunu fark etti. O an, yeni arkadaşları ve eğlenceli oyunlarıyla okulun en güzel yeri olduğunu düşündü.