Gözlerimi açtığımda gördüklerime inanamadım. Ders çalışırken yorgunluktan uyuya kalmıştım ama uyandığımda karşımda duran kişi beni büyülemişti. Atatürk… Yanımda dimdik duruyor, bakışlarıyla hem güven veriyor hem de cesaret aşılıyordu. Sesi sakin ama kararlıydı “Asla pes etme, çalışmaya devam et.”
Şaşkınlıktan kelimeler boğazımda düğümlendi, heyecandan nefes almakta zorlanıyordum. Atatürk’ün mavi gözlerine, ışıldayan sarı saçlarına hayranlıkla bakarken, kalbim yerinden çıkacak gibi çarpıyordu. O ise başımı okşayarak bana güç veriyordu. O an anladım ki yalnız değildim; yanımda en büyük destekçim duruyordu.
Sonunda kendimi toparlayıp titreyen bir sesle “Atam…” diyebildim. Ama içimden hâlâ soruyordum “Bu nasıl mümkün olabilir?” Her şey gerçek miydi, yoksa rüyam mıydı? Emin olamadım. Ama hissettiğim gurur, mutluluk ve ilham o kadar güçlüydü ki bir ömür boyunca içimde yaşayacak bir anı bırakmıştı.
O an, kararlılığın, azmin ve çalışmanın gerçek anlamını anladım. Atatürk bana sadece bir öğüt vermemişti; bana yol göstermiş, ışık olmuştu.