O sabah her şey, Tuhafış’ın odama gelmesiyle başladı. Dışarıda kar yağıyordu ve ben yeni uyanmıştım. Tam o sırada odama kahverengi bir ışık doldu. Gözlerimi ovuşturdum ve pencereye doğru baktım. Gördüklerime inanamadım.
Her yerde çikolatadan yapılmış şeyler vardı. İnsanlar çikolata yiyor, sokaklar çikolatayla dolup taşıyordu. Çok şaşırdım. Hemen mutfağa gidip anneme neler olduğunu sordum. Meğer bugün Çikolata Günü ilan edilmiş!
Bunu duyar duymaz kendimi dışarı attım. Arkadaşlarım beni bekliyormuş. Gece yarısına kadar oyun oynayıp çikolata yemenin hayalini kurduk. Hepimiz çok heyecanlıydık.
Önce güzel bir çikolata salatası hazırlayıp karnımızı doyurduk. Daha sonra saklambaç, körebe, yakalamaca, yakan top ve voleybolun çikolatalı hâllerini oynadık. Hepsi birbirinden eğlenceliydi.
Gece olana kadar o kadar çok eğlendik ki zamanın nasıl geçtiğini anlamadık. O gece gerçekten çok güzeldi.