Otobüsten indiğimde hava karanlıktı ve sisliydi. Rüzgâr hafifçe esiyor, yağmur usul usul atıştırıyordu. Eve doğru yürümeye başladım; eve varmam için daha yarım saat yolum vardı.
Yolda ilerlerken bir kedi gördüm. Her zamanki gibi durup onu sevdim, onunla biraz oynadım. Ancak kedi diğerlerine göre daha yavaş yürüyordu. Bunun sebebini merak ettim. Kucağıma alıp dikkatlice baktığımda bir bacağının yaralı olduğunu fark ettim. O an içim sızladı. Gecenin ikisi olmasına rağmen hiç düşünmeden kediyi alıp veterinere götürdüm. Veteriner, yarasının ciddi olmadığını ama bakıma ihtiyacı olduğunu söyledi. Gerekli tedaviler yapıldı ve kedi biraz olsun rahatladı.
Eve dönerken aklımda tek bir soru vardı: Onu geri mi bırakmalıydım, yoksa yanıma mı almalıyım? Bir süre düşündüm. Daha bir yaşını yeni doldurmuştu ve sokakta bu hâlde yaşaması çok zordu. Sonunda onu eve almaya karar verdim. Eve vardığımızda küçük bir köşe hazırladım, su ve mama koydum. Bana minnetle bakışı, doğru bir karar verdiğimi anlamama yetti. O geceden sonra yalnız olmadığımı hissettim.