Ben Mina. 11 yaşındayım ve bugün 6 yaşındaki hâlimle tanışacağım.
Onu gördüğümde heyecanlandım. Küçük Mina bana gülümseyerek yaklaştı ve şöyle dedi:
“Selam büyük Mina!”
“Selam küçük Mina.” dedim.
Biraz durdu ve ciddi bir ses tonuyla konuşmaya başladı:
“Sana bazı şeyler için teşekkür etmem gerekiyor.”
“Tamam.” dedim merakla.
“Sevgili Mina, moda tasarımcısı olma hayalinden vazgeçmediğin için, zor zamanların üstesinden geldiğin için, yeni arkadaşlar edindiğin için, seni üzen insanlara karşı kendini koruduğun için, başarılar kazandığın için ve tüm bunları 11 yaşına kadar başardığın için sana çok teşekkür ederim.”
Sözleri beni hem duygulandırdı hem de gururlandırdı. Gülümseyerek “Rica ederim.” dedim.
Sonra birlikte oturup ortak yönlerimizi keşfettik. İkimiz de kek ve pasta yapmayı, resim çizmeyi, kitap okumayı ve ders çalışmayı seviyorduk. Sevdiğimiz renklerin bile aynı olduğunu fark ettik: Toz pembe, beyaz ve siyah.
Zamanın nasıl geçtiğini anlamadık. En sonunda birbirimize sarıldık ve vedalaştık.
Eve dönerken şunu düşündüm: Büyümek sadece yaş almak değil, hayallerine sahip çıkmak ve kendinle gurur duymaktır.