Bugün o kadar mutluyum ki… Çünkü arkadaşlarımla sinemaya gideceğiz. Sonunda hepimizin uygun olduğu günü ayarladık fakat ben aslında çok uygun değilim. Özel dersim var ve başlama saati, film bittikten sadece beş dakika sonra. Anneme yetişeceğime dair söz verdim, inşallah yetişirim. Asıl planım okuldan eve gelip önce ödevlerimi yapıp sonra özel dersime gitmekti ama olsun, dersten çıkınca hallederim.
Sinemaya geldik, şimdi filme gireceğiz ama ben biraz korkuyorum, ya yetişemezsem diye. Ama annem, “Zamanı çok iyi kullanıyorsun.” diyor. Yani, yapabilirim. Aslında yarınım boş ama arkadaşlarım, “Bugün gelmezsen biz birlikte giremeyiz.” dediler, bu yüzden ben de gelmek zorunda kaldım. Neyse, artık yapacak bir şey yok, filme girmem gerek. Film bitti, çok güzeldi ama arkadaşlarıma veda edemeden koşmam gerekti. Şimdi biraz hızlı olma vakti. Hadi İpek, yapabilirsin, koşabilirsin. Of, şimdiden beş dakika geç kaldım ve daha çok yolum var. Öğretmenim beni arıyor! Koş İpek, koş!
Özel derse geldim ama öğretmenim kabul etmedi, çok geç kaldığımı söyledi. O yüzden annem bana çok kızgın. Şimdi gelip beni alacak. Geldi annem ve arabayla eve gidiyoruz ama o kadar yorgunum ki sanırım ödevlerimi yapamayacağım. Yarın hallederim.
(Yarın sabah)
Allah, alarmı duymamışım ve ödevimi yapamadım. Ben öğretmenime çok kızacak, neyse bir gün süre daha isterim. Okula geldim, öğretmenim bir gün süre verdi ama benim yarına da ödevlerim var. Ayrıca arkadaşım bize geliyor. O tuvaletteyken yaparım, bence halledebilirim. Arkadaşım geldi ama ben yemek yapmayı unuttum, ödevlerimi düşünmekten! Artık yapacak tek bir şey var!
Arkadaşım eve geldi ama ona şöyle dedim “Kusura bakma Gözde, ama benim yetiştirmem gereken çok şey var. Seninle sonra görüşsek?” Kabul etti ve ben de ilk sorumluluklarımı yapmaya başladım, çünkü annem, “Zamanı yönetemeyen, sonunda zaman tarafından yönetilir.” derdi. Ben de tam bu duruma düştüm. O yüzden şimdi kapatıyorum, işlerim var.