27 Aralık 1919 günüydü. Bir sabah, Ankara’nın soğuk sokaklarında, tarihin yeniden yazılacağı bir gün başlamıştı. Havanın sert rüzgarı şehri donduruyordu ama içimde hissettiğim sıcaklık, her şeyin değişeceğinin habercisiydi. Herkes bu anı bekliyordu. Mustafa Kemal Atatürk, Samsun’dan başlattığı Kurtuluş Savaşı’nın zaferini, nihayet Ankara’ya getirecekti. O anı, hepimiz heyecanla bekliyor, o büyük adamın şehre girmesini görmek için sabırsızlanıyorduk.
Sabahın erken saatlerinden itibaren sokaklar kalabalıklaşmaya başladı. Kadınlar, erkekler, çocuklar, yaşlılar… Her yaştan, Ankara’nın her köşesinden insan bir araya gelmişti. Ellerinde bayraklar, yüreklerinde umutla bekliyorlardı. O gün, halkın sadece bir kısmı değil, neredeyse tamamı bu tarihi ana tanıklık etmek için toplandı.
Meydanın ortasında yer alan eski taş binaların arasında, Atatürk’ün arabası görünmeye başladı. Yavaşça ilerlerken, arabasının etrafında coşkulu kalabalık giderek büyüyordu. Herkes bir ağızdan bağırıyordu: “Yaşasın Atatürk!” O an, hiç unutmam, bir anda gözlerimde yaşlar birikti. Heyecandan, gururdan, sevgiden…. Her şey bir arada patlayacak gibiydi. İleriye doğru adım attıkça, her şeyin değişeceğini hissettim.
Atatürk’ün gözlerindeki kararlılık, meydandaki halkın coşkusuyla birleşince, bir güç doğuyordu. Her birimiz, onun yanında olduğumuzu, bu mücadelede onun arkasında duracağımızı yürekten hissediyorduk. O an, sadece bir adam değil, bir milletin geleceği vardı orada. Bir kahraman, halkını kurtarmış geliyordu.
Yavaşça arabası meydanın tam ortasına ulaştığında, kalbimde bir şükür duygusu vardı. Artık kurtuluş umudu sadece bir hayal değil, somut bir gerçekti. Bu şehre adım atarken, sadece Atatürk değil, tüm milletin umutları ve mücadelesi geliyordu. Ankara’daki o an, sonsuza kadar hafızama kazınacak ve geleceğe olan inancım her zaman bu coşkuyla güçlenecekti.
