Warthogs şehrinde sihir unutulmuştu. Bir zamanlar çok güzel bir şehirdi ama sihir varken tehlikeli büyüler keşfedilmişti. Bunun üzerine Ben, herkesin sihri unutmasını istedi. Şehirdeki insanlar tüm iksirleri unuttuklarında sihrin kendisini de tamamen unuttular.
Ve işte, hikâye burada başlıyor:
Şehir artık eskisinden bile güzeldi. Tehlike yoktu, herkes güvendeydi. İnsanlar huzur içinde yaşadı. Artık tehlikeli iksirler olmadığı için hapishaneleri bile kaldırdılar. Ama eğer bir gün tekrar böyle bir şeyle karşılaşırlarsa, hapishaneleri geri açmaya hazır olduklarını söylediler. Yine de bunun hiç gerçekleşmeyeceğini umut ediyorlardı.
Şehirde mutluluk hâkimdi. Öğretmenler ve belediye başkanı bu yeni düzeni büyük bir sevinçle karşıladı. İnsanlar neşeyle, mutluluk içinde yaşadılar. Kötü şeyler, korkutucu olaylar artık geçmişte kalmıştı.
Ama en şaşırtıcı olan şey, herkesin birbirine daha fazla hediye almaya başlamasıydı. Daha çok buluştular, daha çok oyun oynadılar. Şehir adeta büyük, güzel bir dünyaya dönüşmüştü. İnsanlar her geçen gün daha nazik davranıyor, birbirlerine daha çok yardım ediyordu. Ama yine de ara sıra yaramazlık yapanlar oluyordu çünkü bazen biraz eğlenmek istiyorlardı.
Ve böylece Warthogs, hem güvenli hem de neşeli bir şehir olarak varlığını sürdürdü.