“Zevkler ve renkler tartışılmaz derler, herkesin kendine göre bir bakış açısı vardır. Bir çiçek kiminin içini ferahlatırken kiminin de midesini bulandırır. Zevklerimiz bizim kişiliğimizi yansıtır. Zevklerimizi yansıtan en önemli şey de üzerimizdeki kumaş parçalarıdır. 21. yüzyılı yarılamamıza rağman insanlar için değişmeyen tek şey budur. ” diyerek ünlü İtalyan modacı konuşmasını yaptı ve defile başladı.
Moda asırlar boyunca kiminin gösterişi kiminin de ekmek teknesi olmuştur. İnsanlar güzel görünmek için ellerinden geleni yapmış ve bir moda sektörü oluşmuştur. Bu ihtiyaç yıllarca devam etmiş ama hiç kimse bimiyormuş ki önünde çok büyük bir engel var. Asırlar sonra anlaşılan bu problem moda sektörünün temellerini kökten değiştirmiş. Bu değişkenin ismi de “Küresel ısınma”. Çöpe, denzlere atılan o atıklar artık gözardı edilemeyecek hale gelince moda sektörü de bu felaketin altında kalmaya mahkum olmuş.
Bunca insan işte bugün “Küresel Isınma”nın aslında o kadar kötü bir şey olmadığını ummak için ünlü İtalyan modaının hazırladığı defileye katıldı. Artık hiçbir kıyafet kumaştan üretilmiyordu. Denizler gibi moda sektörü de plastiklere boğulmuştu. Plastik elbiseler, ayakkabılat tişörtler… Artık moda anlayışı sadece çöplerden ibaretti ya da insanlar bu defileye katılmadan önce böyle düşünüyorlardı.
İlk manken podyuma çıktığında herkes çok şaşırmıştı. Önlerinde sanki 2020 den kalan bembeyaz kadife bir elbise vardı. Elbiseyi gören herkesin içinde bir umut çiçeği filizlenmişti. Yoksa her şey eskisi gibi mi olacaktı bir çıkış yolu sonunda keşfedilmiş miydi? Beyaz, renk olarak çok duruydu. Her zaman güzelliği ve saflığı temsil ederdi ama sonradan anladık ki aslında sadece gerçekleri temsil ediyormuş. İkinci manken çıktı ve o da sanki bambaşka bir dünaydan geliyordu. Hayır, “bambaşka dünya” dediğimiz bizim eski dünyamızdı, hani var ya şu mahvetmeden önceki. İçinde birsürü rengarenk hayvanların yaşadığı… Bir sonraki elbise siyahtı ve üzerinde plastikten yapılmış beyaz desenler vardı, desenleri zebrayı andıryordu. Sonra üçünü manken geldi onun üzerinde ise leopar deseni vardı. Podyuma çıkan her manken bizim mahvettiğimiz dünyamızda eskiden yaşayan hayvanları temsil ediyordu. Bunu insanlar ilk başta anlamamıştı. Tüm mankenler ikinci defa sahneye çıktığında arkadaki ekranda hayvanların fotoğrafları gösterildi. Bunu görünce ağlayanlar da oldu gülenler de. Verilmek istenen mesaj verilmişti ama bundan sonra yapıcak bir şeyimiz yoktu. Eski dünyadaki hayvanların yüzde doksan dan fazlasının nesli tükenmişti. Yapabileceğimiz tek şey ise onları anmak olmuştu…