Merhaba,ben Mable Heeler. Doğuştan sağırım. Altı kardeşim Ejin, Asew, Rasu, Andreas, Xazne ve en küçükleri Zoe, annem Rose, babam Zasu ile küçük bir klubede yaşıyoruz . Normalde yedi kardeştik ama en büyüğümüz Julica ben daha altı yaşında iken ve kardeşlerim daha doğmamışken maalesef aramızdan ayrıldı. Şu an on beş yaşındayım. Yiyecekler ve içecekler için yeterli paramız olmadığı için iyi kalpli insanların bize verdiği meyveleri yiyor, şelale suyu içiyoruz. Ne iğrenç,ıııııyyyy!
Bir gün her zaman gidip su içtiğimiz şelaleye gittim. Sıradan bir gündü. Su içerken Julica’nın ailemize yaptığı yardımları düşünüp “Ah şu siyah- mor saçlı Julicam,keşke burada olsan!” diye içimden sessizce söyledim. O andan hemen sonra yanımda bir ışık ile biri belirdi. Onu karşımda görünce kalbim yerinden çıkacak sandım; Bu Julica’ydı! Böylece bir konuşma başlattım;
-Julica! Ama,nasıl olur?
-Ben ölmedim yüreğinde yaşıyorum ve her şeyi de görüyorum. Huh! Seni çoooooook özlemişim. Dokuz yıl oldu! Şu an kaç yaşındasın? Hahahah! Elbette on beş! Bunu da soruyorsam ben matematik bilmeyenin tekiyim! Matematik bilmeyen yirmi dört yaşındaki kız! Hahahahahahahahahahahahahhh!
-Hahahahah,aynen,aynen! Bir dakika… Ben… Ben seni duyuyorum! NE!!!
-Hı hııı… Ama üzücü haberlerim var dostum. Sen bir tek beni duyabilirsin çünkü beni görebilen tek kişi sensin! O yüzden gidip de ailene mailine söyleme tamam mı?
-Anlaşıldı kaptan!
-İyi haberlerim de var tabiii… Al sana bir çanta dolusu altı milyar dolar!
-İyi de bunu nereden buldun?
-Ah bunu mu? Bir arkadaşımdan. O aşırı zengin.
-Saklan çabuk annem geliyor!
-Tamam!
Anneme çantayı verince artık her imkanımız vardı. Siz de golünüze ulaşana kadar asla pes etmeyin ve hep sizde olan şeylere şükür edin,bizi düşünün çocuklar. Kendinize iyi bakın,görüşürüz!!!!