Çanakkale savaşında savaşmış bir asker olsaydım;
Çanakkale savaşı Mustafa Kemal’in yaşatmış olduğu destanlardan bir tanesi ama en önemlilerindendir. Çanakkale geçilmez sözü beni savaş sırasında cok etkilemişti ve bu sözü duyduğumuzda bütün askerler ve ben daha fazla güçlenerek savaşa asıldık. Elimizdeki imkanlar okadar kısıtlıydı ki yoksul halkımızın bize gönderdiği kılık kıyafet ve coraplarla üşüyerek yeri geldi aç kalarak savaştık. Karşı taraf daha güvenli kıyafet ve silahlarla savaşırken bizler atacağımız mermi sayısını bile hesaplıyorduk.
Savaş sırasında yanımda bir çok asker arkadaşım gazi oldu şehit oldu. Sağ kalan asker arkadaşlarımızla yılmadan yıkılmadan savaşmaya devam ettik. Hatta benimde atılan top mermilerinden kulaklarım savaş sırasında hasar gördü ve artık yüksek sesli ortamlarda duramıyorum. Okadar duygu dolu anlar oldu ki savaştaki birsürü arkadaşımı kaybettim. Bir yandan korku bir yandan stres içinde savaştım. Savaşta öncelikle Çanakkaleyi kaybetme korkusu, eve geri dönememe korkusu ve aileme kavuşamama duyguları yaşadım. Şartlarımız okadar zorlauyıcı ve korkutucuydu ki her yer kapkaranlık dumanlar altında yaralı askerlerle doluydu. İçimden hep savaşın nekadar kötü bir şey olduğunu düşündüm. Ümitsizliğe kapıldığımız her anda bize Musta Kemal destek oldu, moral verdi cesaretlendirdi ve yüreklendirdi. Bu sayede savaşımızı galibiyet ile sonuçlandırdık.
Aynı Mustafa Kemal Atatürkün dediği gibi Çanakkale geçilmez oldu ve biz Çanakkalemizi kurtardık. Evlerimize gurur ile geri döndük. Bizden sonra yaşayacak olan nesillere bir destan bıraktık. Bütün Dünyaya Çanakkalenin geçilemeyeciğini ve Türklerin asla topraklarını düşmanlara vermeyeceğini öğrettik.