Bir zamanlar, Güneş adında bir kız varmış. Bu kız çok güzel, akıllı ve ailesi sayesinde zenginmiş. Kısacası istediği her şeye sahipmiş fakat bir şey dışında: Atatürk’ü görmek. Derslerinden ve ailesinden Atatürk’ü öğrendiğinde onu çok merak etmiş. Atatürk’ün çocukları çok sevdiğini öğrenince, onu görmeyi daha da istemiş.
Bir gün, annesine Atatürk’ü nasıl görebileceğini sormaya karar vermiş. Soruyu sorduğunda annesi, “Maalesef onu görmen mümkün değil, o herkesin kalbinde ama hayatta değil.” demiş. Bu cevaba üzülen Güneş, yatağına gitmiş ve uyumuş.
Gözlerini açtığında ise karşısında Mustafa Kemal Atatürk’ü görmüş! Onu karşısında gördüğünde kalbi yerinden çıkacak gibi hissetmiş. İlk başta gerçek olduğuna inanamamış ama karşısındaymış işte. Şaşkınlığını bir kenara bırakıp Atatürk’e sarılmış ve kendini çok güvende, huzurlu hissetmiş. Hayatında istediği her şeye sahipmiş artık ve ilk defa böyle hissediyormuş.
İlerleyen saatlerde Atatürk’le sohbet etmiş, onun savaş maceralarını dinlemiş ve bir anda alarm sesine benzeyen bir ses duymuş. Annelerinin sesi de bu sesin içindeymiş ve işte o zaman her şeyin bir rüya olduğunu anlamış.
O gün, Güneş üzgün bir şekilde okula gitmiş. Ama okuldan sonra annesi ve babası ona bir sürpriz yapmış ve onu Anıtkabir’e götürmüşler. Yanında olmak ve konuşmak kadar olmasa da orada da kalbinde Atatürk’ü hissetmiş.