Sevgili …’ya,
Bu satırları yazarken,kalbimde derin bir huzursuzluk var.Ne yazmam gerektiğini,nasıl yazacağımı bilemiyorum ama biliyorum ki bu yazıyı yazmak,içimde birikmiş her şeyi sana aktarmak, sana son bir kez anlatmak ve bu defa doğru olanı yapmak zorundayım.Sana her şeyi olduğu gibi yazmak istiyorum.İçimdeki her kırıklığı, her öfkeyi, her acıyı sana aktarmak, sana hissettiklerimi olduğu gibi, tüm çıplaklığıyla bırakmak istiyorum.
Seninle geçen her anı, her konuşmayı, her gülüşü en küçük detaylarıyla hatırlıyorum. O kadar saf ve temiz bir sevgiyle başladık ki, her şey bir masal gibiydi adeta ama her masalın da ne yazık ki bir sonu vardır.Bu masal da bitti. Bitti çünkü ben seni her seferinde affettim, her seferinde sana şans verdim. Sen ise her defasında kalbimde daha büyük bir yara açtın. Bir zamanlar düşünürdüm ki, affetmek bizi daha güçlü yapacak, her şey düzelecek ama şimdi, her defasında kırıldıkça, kendimi daha da kaybettim.Affetmek, bazen iki insanın arasındaki uçurumu aşmaya yetmiyor. Ne yazık ki bu defa yetmedi.
İlk başlarda kendimi sana karşı duyduğum sevgiyle kandırdım. Her hata, her kırıklık bir şekilde affedilebilir gibi geldi ama bir insanın kalbi,her defasında aynı darbeyi tekrar tekrar yemeye dayanamaz.Hatalar birikir, kırgınlıklar büyür, ve bir noktada dayanacak gücün kalmaz. İnsan en fazla ne kadar affedebilir? Ne kadar sabırlı olabilir?Seni sevmekiher zaman affetmek bana acı vermeye başladı. Yavaşça, fark etmeden, o sevgi beni tüketmeye başladı. Her seferinde, bir parçam daha kayboldu.
Bunu sana yazarken, bir yanda seni sevmenin acısı, diğer yanda sana olan güvenimin paramparça olmasının verdiği acı var. Her defasında seni affettim ama bu defa affetmek içimi öldürüyor çünkü biliyorum, affetmek her zaman doğru olanı yapmak anlamına gelmiyor. Kendi içimde seni affetmekle bir adım daha kayboluyorum ve ben artık kaybolmak istemiyorum.
Bu defa seni affetmeyeceğim, affedemeyeceğim. Kalbimdeki güveni, sevgiyi, her şeyi senden çekip alıyorum.Kendimi kaybetmeden önce senden uzaklaşmak zorundayım çünkü ben ne zaman seninle birlikte olsam, seni ne zaman bir kez daha affetsem, kendime ihanet etmiş oluyorum.Ben endime olan güvenimi kaybetmektense, sana veda etmeyi tercih ediyorum.
Biliyorum, belki bu seni çok kıracak, belki bana çok kızacaksın ama bir insanın sabrı tükenince, diğerinin de farkında olması gerek.Her seferinde seni düşünmek, seni affetmek, bana daha fazla acı veriyor.O yüzden seni son kez affetmeden, kendime daha fazla ihanet etmeden sana bir mesafe koyuyorum. Bu mesafe, bizim için de en doğrusu olacak. Belki de bir gün, hatalarını fark edersin. Belki de bir gün sen de bunu anlarsın, ama şu an için tek bildiğim şey, bu defa gitmenin daha doğru olduğu.
Bundan sonra sana olan sevgimi taşımak, güvenimi korumak, kendime göz göre göre daha fazla zarar vermek olurdu. Bu yüzden artık her şeyin sonlanması gerek. Bu veda, sana olan sevgimin ve güvenimin bitişi, kendimi tekrardan bulma yolundaki ilk adım olacak. Sana veda ediyorum, ama unutma, bu veda, seni sevmemin ve sana güvenmemin sonucu.
Hoşça kal.