Sevgili arkadaşım Elisa,
Biliyorum, belki bu mektup sana çok geç ulaştı ama sana söylemem gereken bazı şeyler var. Sana gerçekten çok kırıldım, sen her gün beni kırmaya devam ediyorsun. Artık seninle arkadaşlığımı sürdürmek istemiyorum. Evet, bazen güzel zamanlar geçiriyoruz ama çoğu zaman benim yerime başkalarını tercih ediyor, onlara benden daha çok değer gösteriyorsun. Hani ben seni en iyi anlayandım?
Artık benden sıkıldığını düşünüyorum. Öyleyse, cevabında bana bunun bir açıklamasını yap. Beni toplamda 556 gündür tanıyorsun ve bence artık nasıl biri olduğumu öğrenmişsindir. Peki, benim en sevdiğin özelliğim ne? Bence benim en iyi yanım cesaretim. Sonuçta sen bana “Artık seninle arkadaş olmak istemiyorum.” diye bir mektup yazmadın ama ben sana yazıyorum.
Bu arada, sence ben neye benziyorum? Oradan bakınca her zaman gülen, hiçbir zaman gülmek ve sinirlenmek dışında başka bir duygu hissetmeyen biri olarak tanımlıyor olabilirsin ama benim de yalnızlık, üzüntü gibi duygularım var… Tabii, senin sayende.
Ayrıca, minik bir hatırlatma: Artık seninle yemek de yemek istemiyorum. Zaten çoğu zaman yiyemiyoruz. Ben her zamanki gibi kendime uygun ve iyi bir arkadaş buluncaya kadar yalnız başıma yemek yiyip yalnız bahçelerde dolaşıp yazın keyfini çıkaracağım.
Lütfen zahmet olmazsa on dakikanı ayırıp mektubumu dikkatlice oku ve cevap yaz. Son sözüm olarak şunu söyleyeceğim: Merak etme, senin arkandan ağlayıp, özleyip, dünyanın en saçma şeyi olan depresyona girmek gibi bir şey yapmayacağım. Yani, sana özel olarak.
Bir daha konuşmamak üzere.
Lina