Evet, bir sene süren bekleyişin ardından sonunda o gün gelmişti, diye geçirdi içinden Murat. Sonunda 1 Nisan gelmişti. Onun için bu tarih, tüm gün boyunca şaka demekti.
Öyle de olmuştu. Murat, kalkar kalkmaz annesinin ve babasının ellerine tıraş köpüğü sıkıp yüzlerini gıdıklamıştı. Gıdıklanan anne ve baba, köpük dolu ellerini yüzlerine yapıştırmıştı bile. Murat, hiç hız kesmeden ablasına ve erkek kardeşine de aynı şakayı yapmıştı.
Bu yılın da diğer yıllar gibi geçeceğini düşünüyordu ancak arkadaşları ona hiç beklemediği şakalar yapacaktı ve Murat’ın bundan haberi yoktu. Okula girer girmez, sandalyesine yapıştırılan ipi fark etmemiş ve bütün gün boyunca arkasında o iple dolaşmıştı. Ardından, arkadaşlarına su balonu şakası yapacakken en yakın arkadaşı Mehmet arkasından sessizce yaklaşıp yüzüne bir pasta ile vurmuştu.
Murat, kendisine yapılan bu kadar şakanın yeterli olduğunu düşünüp tüm sınıfa unutamayacakları bir 1 Nisan günü hazırlamaya karar verdi. Bu şaka, öğretmeninin de bilgisi dahilinde başlayacak ve tüm sınıfa yayılacaktı.
Öğretmen derse girdikten sonra, tüm sınıf öksürmeye başlayacaktı. Murat’ın hazırladığı “İşte şaka böyle yapılır!” yazısı belirecekti.