Saniyelerle yarışıyordum. “Bir mucize gerçekleşse…” dediğim o anda arkamda bir ışık gördüm. Arkama döndüğümde pastamdaki mumun perdemin üstüne geldiğini fark ettim.
Ne yapacaktık şimdi? Çok kafam karışmıştı. Şaşkın bir yüz ifadesiyle annemin gözlerinin içine baktım. Annem, o kargaşanın içinde yüksek sesle bir çığlık attı. Hepimiz çığlık atmayı bırakıp anneme baktık.
Annem çok sakin bir şekilde,
“Çocuklar, hepiniz sakin olun ve beni takip edin. Tek sıra halinde dışarı çıkacağız.” dedi.
Biz de dediğini yaptık. Sanki bir ördek sürüsü gibi annemi takip ettik.
Çok şükür ki evimiz tek katlıydı. Kapıyı açtığımızda doğrudan bahçeye çıkıyorduk. İçerideki hava artık dayanılmaz hâle gelmişti.
Ablam her zamanki gibi en olmayacak anda bir espri yaptı: Gülerek, “Aman ya, evimiz yandı.” dedi.
Annem bakışlarıyla onu anında susturdu.
Hızlıca ambulansı ve itfaiyeyi aradık. Ablam her ne kadar ortamı yumuşatmaya çalışsa da herkes çok gergindi.
Allah’tan arkadaşlarıma, anneme, ablama ya da bana bir zarar gelmemişti.
Kabul etmeliyim ki, her ne kadar korkunç olsa da bu olay benim için büyük bir deneyim olmuştu.