Merhaba,
Benim ismim Emily. Ben bir araba yarışçısıyım, yani bir ralli pilotuyum. Bugün çok ama çok heyecanlıyım, çünkü bugün benim final yarışım var. Yarışta her zamanki gibi yanımda oturan co-pilotum Cenk. Cenk bana yarış boyunca önümü görebilmem için yolu tarif ediyor ve bana yardımcı oluyor. Ben yarış esnasında arabayı çok hızlı kullandığım için yolu göremeyebiliyor ve yoldaki engelleri seçemeyebiliyorum, hatta hiç göremediğim yerler bile oluyor diyebiliriz, çünkü gözü direksiyondan ve göstergelerden ayırmamam gerek. Eğer ayırırsam kötü sonuçları olabilir. Size ezeli rakibim Carl’dan bahsetmiş miydim? Yarışlarda neredeyse beni yenecek derecede zorlu bir rakip. Ama hala birincilik bende. Yine de sürekli tetikte olmalıyım.
Gelelim bir araba yarışçısı olmak için gün boyunca neler yaptığıma. Her sabah erkenden saat 5:00’te kalkıp antrenmana gidiyorum. Antrenmandan sonra eve gelip hafif bir kahvaltı yapıyor ve sonrasında biraz spor yapıp rahatlıyorum. Ardından biraz uyuyup yarış için hazırlıklar yapıyor, pistin planını çalışıyorum. Yarış bittiğinde ise eve gelip akşam sağlıklı bir menü yedikten sonra biraz kitap okuyor ve uykuya dalıyorum. Ertesi sabah tüm bunları tekrarlıyorum. Sadece hafta 1-2 gün serbestçe takılabiliyorum. Bu arada bazı haftalar hiç serbest günüm olmuyor ayrıca serbest günlerde bir spor yapmak zorundayım yoksa formumu hemen kaybedebiliyorum.
Artık 1 cinin belli olacağı final yarışının vakti geldi. Arabamda koltuğumda oturuyorum. Çok heyecanlıyım belki de ilk şampiyonluğumu alıcam ama bir yandan da çok korkuyorum. Yarış başladı. Cenk gayet iyi komutlar veriyor ve yolu çok iyi tanıtıyordu tabi bende bu komutları çok iyi uyguluyordum. Derken aynamda birden Carl’ı gördüm ve beni yakaladı. Yarışın son metrelerindeydik ve saniyelerle yarışıyordum. Bir mucize gerçekleşse keşke dediğim anda Carl’ın arabasının yavaşlamaya başladığının gördüm. Birde ne göreyim, tekerleri alev içinde kaldı!!!. Ben hemen fren yapıp Cenk ile birlikte onun yardımına koştum. Carl ı da yanıma alıp arabama bindirip bitiş çizgisine götürdüm. Yarışta sonuncu olmuştum ve şampiyonluğu kaçırmıştım. Buna rağmen bana “En Yardımsever&Centilmen” yazılı bir madalya verdiler. O günden sonra Carl ile adeta dost olduk. Ben de önemli olan şeyin her zaman kazanmak değil yardım etmek , öğrenmek ve eğlenmek olduğunu öğrendim.