Bir sabah uyandım ve herkesin iç sesini duyabildiğimi fark ettim. Önce bir rüya sandım ama hayır, netti her şey. Annem kahvaltıyı hazırlarken “Keşke bugün işe gitmek zorunda olmasam…” diye içinden geçiriyordu. Babam gazetesini okurken sessizce “Yine zam gelmiş, nasıl geçineceğiz biz?” diye düşünüyordu. Kardeşim ise okula gitmek yerine oyun oynamayı hayal ediyordu.
Sokağa çıktığımda işler daha da karmaşıklaştı. Komşular güler yüzle selam verirken içlerinden geçenler öfke, endişe, kıskançlık doluydu. Market kasasındaki adam “Yüzüme gülümsüyor ama cebinde para yok.” diye geçiriyordu aklından. İlk başta bu yetenek büyüleyiciydi; insanları gerçekten anlayabileceğimi sanmıştım. Ama zamanla fark ettim ki herkesin içinde taşıdığı düşüncelerle yüzleşmek ağır bir yüktü. Samimiyet sandığım şeylerin çoğu, maskelerden ibaretti.
Akşam eve döndüğümde annemin iç sesi yankılandı kulaklarımda: “Ne oldu bu çocuğa bugün?” O an karar verdim. Bu gücü nasıl kazandıysam, ondan kurtulmanın da bir yolunu bulmalıydım. İnsanlar sessizken bile fazlasıyla gürültülüydü.
İç seslerin dünyası düşündüğümden çok daha karanlıktı.