Sıcak bir yaz günüydü. Sabah erkenden uyandım. Köpeğim bana “Haydi oyun oynayalım. ” dedi. Ben de ilk o zaman köpeğimin benimle konuşabildiğini fark ettim. Hayvanlarla konuşma yeteneğim olduğunu anladım. Hemen bir zaman makinesi tasarlamayı ve dinozorlarla konuşmayı planladım. Zaman makinemi yaklaşık bir ay içinde tamamladım. Zaman makinem gri renkte, televizyon antenine benzer antenleri olan, tüp şeklinde, içinde bir koltuk şeklinde oturma yeri olan bir makineydi. Makinenin içine bir kamera koyup test ettim. Dinozor çağına gidip gitmediğine baktım. Gitmişti, hem de hiç hasar görmeden güvenli bir şekilde! Üzerinde bir çizik bile yoktu. Sonra ben de zaman makinesine bindim. Zamanı dinozorların çağına ayarladım. Şanslıydım ki önüme zürafa gibi uzun, at gibi bacakları olan bir canlı çıktı. Bu bir otobur dinozordu. Hemen ona “Dinozor olmak nasıl bir şey?” diye sordum. O da cevap verdi. Cevabı şöyleydi: “Dinozor olmak harika bir şey, bu dünyada hiç insan yok. Her şey doğal. Gürültü yok. Hava tertemiz ve sular masmavi. Üstelik bolca yeşil orman var, karnım hiç aç kalmıyor. Tek bir tehlike var. Etoburlar. Böyle sohbet ettik. Bir kaç saat konuştuk. Ona meteorlardan bahsetmedim.
Eve döndüğümde biri zaman makinemi görmüş, ben de haberlere çıkmıştım. Haberlere çıkmama ve geçmişe gidebilen ilk insan olmama çok sevindim. Köpeğim hala oynamak için beni bekliyordu. Ona başımdan geçenleri anlatıp evden çıktım. Doğruca hayvanat bahçesine gittim. Hayvanlarla konuşacak çok şeyim vardı. Günüm çok eğlenceliydi. Eve döndüğümde yaşadıklarımı günlüğüme yazdım. O gün erkenden uyumuştum, çünkü çok yorgundum.