Bir yaz sabahı, her zamanki gibi okula gitmek üzere uyandım. Hazırlanırken annemin iç sesini duydum. Önce çok şaşırdım ama bunun yorgunluktan olduğunu düşündüm. Derken babamın da iç sesini duymaya başladım. Artık olanlara anlam veremiyordum.
Okula vardığımda şaşkınlığım daha da arttı. Çünkü sınıftaki herkesin iç seslerini duyabiliyordum. Kim ne düşünüyorsa kelimesi kelimesine kafamın içinde yankılanıyordu. En yakın arkadaşımın, aslında beni pek sevmediğini içinden geçirdiği cümlelerle anladım. Bu beni çok üzdü ama bunu kendime sakladım.
Derste öğretmen sınav kâğıtlarını kontrol ederken onun iç sesinden düşük not aldığımı öğrendim. Sınav sonucu açıklanmadan önce bile notumu biliyordum. Eve geldiğimde artık dayanamadım ve olan biteni aileme anlattım. Önce inanmadılar ama onların içlerinden geçirdiklerini birebir söyleyince çok şaşırdılar.
Ertesi gün beni rehber öğretmene, yani okulun psikoloğuna götürdüler. Psikolog uzun uzun baktıktan sonra “Bu çocuk gerçekten ne söylüyor böyle?” diyerek kararsız kaldı. Ben o an çok üzüldüm. Ama zamanla bu durumu kabullenip sakin kalmaya çalıştım.
Sonra bir gün, her şey bir anda normale döndü. İç sesleri duyamaz oldum. O garip ama ilginç güç kayboldu. O günleri hâlâ hatırlıyor ve bazen merak ediyorum: Acaba bu bir armağan mıydı, yoksa bir sınav mı?