Annem ve babam bir gün akşam beni evde tek başıma bıraktı. Ben biraz korkuyordum ama korkumu da yenmem gerekiyordu. Aradan yarım saat geçti geçmedi, dışarıdan gelen bir sesle irkildim. Pencereye doğru koştum ama sonra bakmamaya karar verdim. Çünkü nasıl olsa canavar diye bir şey yok, değil mi?
Koltuğa tekrar uzandım ve bu ses tekrar geldi. Bu sefer daha çok korkmuştum, çünkü mesela yere düşen bir şey tekrar düşüp aynı sesi çıkaramazdı. Yine de kendimden emin bir şekilde koltuğa uzandım. Saat 21.30’du ve ben annemle babamı merak etmeye başlamıştım, çünkü bana “21.00’de geliriz” demişlerdi. O an aklıma sadece onları aramak geldi. Aradım ama telefonu meşgule attılar.
Şimdi gerçekten bayağı korkmuştum çünkü dışarıdan ürkütücü bir ses geliyor, annemle babama ulaşamıyordum. Daha ne olabilirdi ki, diyordum. Bir anda teyzem aradı. Sanki biraz rahatlamıştım çünkü “Onların nerede ve ne yaptıklarını öğreneceğim.” diye düşündüm. Demez olaydım. Telefonu açtım, bana merhaba bile demeden “Sakın anneni merak etme.” dedi. Kafam bu sefer iyice karışmıştı.
Teyzem sakince “Sadece dışarı çık ve evin önündeki inşaata bak.” dedi. Ben de bir şey diyemeden hemen üstümü giydim ve evin önüne çıktım. Meğer annemle babam inşaat alanındaki bir çukura düşmüşler. Gelen sesler ise onların çığlıklarıymış. Hemen 112’yi aradım ve annemle babam kurtarıldı. O gece hepimiz mutlu bir şekilde uyuduk.