Yaz tatili boyunca şehirden uzak, büyükannesinin köyünde kalacak olan Elif, bu duruma hiç sevinmemişti. İnternet yoktu, arkadaşları yoktu, oyun oynayacak bir yer bile yoktu. Günler geçtikçe canı daha da sıkılmaya başladı. Köy ona çok sessiz ve sıkıcı geliyordu.
Bir sabah büyükannesi ona eski bir anahtar verdi ve “Arka bahçedeki kulübeye bir bak istersen.” dedi. Elif, merakla kulübeye gitti. Kapıyı açtığında içerisi toz içindeydi. Eski saksılar, kurumuş çiçekler ve paslı bahçe aletleri vardı. Bir köşede ise eski bir defter buldu. Bu defterde büyükannesinin yıllar önce ektiği çiçeklerin hikâyesi yazılıydı. Elif’in içi bir anda heyecanla doldu. Bahçeyi temizlemeye, toprağı kazmaya ve yeni tohumlar ekmeye karar verdi.
Günler geçtikçe bahçede küçük filizler belirmeye başladı. Elif her sabah erkenden uyanıp bahçeye koşuyordu. Rengârenk çiçekler açmaya başladığında Elif’in yüzü de gülümsüyordu. Kendi elleriyle canlandırdığı bahçede, umudu yeniden yeşeriyordu.