Sabah uyandım, her şey normaldi. Annem, “Hadi kalk, okula geç kalacaksın!” diye bağırıyordu. Annemin sesi kafamın içinde yankılanıyordu. Ama bir saniye… Bu sadece annemin sesi değildi. Mutfaktaydık, annem tost yapıyordu. Kafamda bir fısıltı duydum: “Bu çocuk yine tabağını bitiremeyecek, neyse kendime bir kahve yapayım da kendime geleyim.”
Şaşkınlıkla anneme baktım, o bana gülümsüyordu. Anladım. İnsanların düşüncelerini duyuyordum!
Okula giderken otobüste tam bir kaos vardı. Yüzlerce ses, tek bir gürültüye dönüşüyordu. “Umarım matematik sınavı kolay olur.” diye düşünenler, “Yeni ayakkabılarım çok havalı!” diye sevinenler… Bu, havalı ama aynı zamanda baş ağrıtan bir felaketti. Gözlerimi kapattım, bu zihinsel gürültüyü bir anlığına olsun kısmayı diledim.
Sınıfta en yakın arkadaşım Zeynep yanıma oturdu. Kendi kâğıtlarını karıştırırken aklından geçenler o kadar netti ki: “Mert’ten defterini istesem mi? Ama çok utanıyorum.” Hemen Zeynep’e fısıldadım: “İste gitsin Zeynep, ne olacak ki?” Zeynep bana uzaylı görmüş gibi baktı. O an, yeteneğimi saklamanın ne kadar zor olacağını anladım.
Sınav anıydı! Hocanın arkası dönüktü. Ben kendi sorunlarımla boğuşurken sınıftaki herkesin stresini ve “Keşke çalışsaydım!” pişmanlıklarını hissedebiliyordum. Bu gürültü, kendi soruma odaklanmamı bile imkânsız hâle getiriyordu. Tam o sırada, ön sıradaki Can’ın zihninden geçen net bir görüntü çarptı: Çantasının fermuarını açıp içindeki bir notu arka cebine saklıyordu. Zihnindeki düşünce şuydu: “Bu not bende kalsın, kimsenin haberi olmasın.”
Notta, hocanın dün kaybettiği telefonunun yeri yazıyordu! Can, notu bulmuş ama hiçbir haberi yokmuş gibi davranıyordu. Hoca tahtaya döner dönmez ayağa fırladım:
“Hocam!” dedim, sesim biraz titrek çıktı. “Sanırım kayıp telefonunuzla ilgili bir ipucu, Can’ın arka cebinde sakladığı notta olabilir.”
Hoca notu buldu ve telefonu geri aldı. Can’ın yüzü kıpkırmızı kesilmişti. Teneffüste herkes beni fısıldayarak konuşuyordu. Artık biliyorum ki bu yeteneği saklamak imkânsızdı. Bugün, sadece bir telefonu değil, aynı zamanda kendi kaderimi de bulmuş oldum.