Bu sabah uyandım, köpeğimle dışarı çıktık ve çok sakin, sessiz bir sokaktan yürürken bir ses yükseldi: “ACIKTIM!” Nereden geldiğini anlamaya çalışırken kendimi çoktan caddede bulmuştum ve yüzümdeki şaşkınlıktan dolayı insanlar bana garip garip bakıyorlardı. Durumu normalleştirdikten sonra yürümeye devam ettim ve insanlardan bir sürü ses duymaya başladım. Sonra fark ettim ki bu, insanların iç sesiydi. Çok şaşırmıştım. Eve yürümeye başladım ve bu durumu arkadaşıma anlattığımda “Saçmalama.” dedi sadece. İşe gittiğimde toplantım vardı ve herkesin pozisyonları belli olacaktı. İnsanların iç seslerinden bana haksızlık yapıldığını öğrendim; fakat bunu bildiğimi söylersem ortalık iyice karışacaktı, bu yüzden susmayı tercih ettim.
Sonrasında arkadaşlarımla öğle yemeği için buluştum, onlara bu durumu anlattığımda garipsemediler çünkü aynı durumu daha önce yaşadıklarını söylediler. Bu durumun uzun sürmediğini, geçici olduğundan bahsettiler. Fakat asıl garip olan, buna nasıl alıştıklarını anlamamamdı. Eve döndüğümde ailemle bu konuyu konuşmadım çünkü merak ediyordum. Yemekte babam pilavın neden lapa olduğunu, kardeşim arkadaşlarıyla olan sorunlarını, annem ise benim neden hâlâ işteki pozisyonumdan bahsetmediğimi düşünüyordu. İşte olanları, bana haksızlık yapıldığını sadece ben duyuyordum; sessizliğin içindeki sesi ben işitiyordum. Her biri kızgın ve üzgündü. Ne kadar hak ettiğimi biliyorlardı, çok çalışıyordum. Babam “Yaparsın kızım, takma!” demesine rağmen sinirli ve üzgün olduğunu hissediyordum.
Akşam yemeğinden sonra köpeğimi dışarı çıkardım ve yolda çok eski bir arkadaşımla karşılaştım. Ona bu durumdan bahsettiğimde ise “Bu durum yarına kadar bitecek, korkma.” dedi. Yine de bu durumdan zevk almıştım beni ne kadar üzse de doğruları bilmeyi, öğrenmeyi seviyordum.