Yine dünyanın en sıkıcı günüydü.Sabah kalk, okula git, eve dön, ödev yap, yemek ye derken yine yataktaydım.Uyku da tutmuyordu ki.Beynim böyle bir sıkıcı güne böyle sıkıcı bir bitiş yakışır dercesine uyumama bile izin vermiyordu.Bir o yana dön, bir bu yana…Saatler geçtikten sonra gözlerim hala fal taşı gibi açıktı.Saati kontrol ettim.İkiye çeyrek vardı.Mutfağa gidip bir şeyler atıştırmak için kalktım.
Bir iki dakika geçmemişti.Dışarıdan gelen sesle irkildim.Pencereye doğru koştum.Evin önündeki ağaçların arasında kırmızı bir ışıltı gördüm.Ne olduğunu tam olarak göremiyordum.Gidip bakmaya karar verdim.Montumu aldım ve dışarı çıktım.Ağaçların arasındaki ışıltıyı gördüm.Bir yandan korkuyordum ama bir yandan da merak ediyordum.Yavaşça yaklaştım.Kırmızı renkli bir taştı.Buraya nasıl gelmişti ki?Büyük ihtimalle gökten düşmüştü.Gök taşı mıydı acaba?Gök taşıysa rengi niye böyleydi, niye herhangi bir patlama ya da hasar olmamıştı, niye kimse fark etmemişti?Aklımda bir sürü soru.Her neyse, taşı tam elime alıyordum ki bir ses “Dur!” dedi.Korkuyla etrafıma bakındım.Kimse yoktu.Taşa yine elimi uzatıyordum ki taşın üzerinden bir hologram çıktı.Yirmili yaşlarında, uzun boylu, kısa saçlı bir adamdı.
–Dünyamız tehlike altında.Bunu sadece sen kurtarabilirsin Murat.
–Nasıl yani, ayrıca adımı nereden biliyorsun?
–Ben gelecekten konuşuyorum.Karşındaki taş sayesinde geçmişle bağlantı kurabiliyorum.Gelecekte yapay zeka dünyayı ele geçiriyor.İnsanların beynine çipler takarak düşünme yetimizi kullanmamızı engelliyorlar.Ben şu anda saklanıyorum.Kaç yıl daha saklanabilirim bilmiyorum.Beni bulurlarsa bana da takacaklar.Bunu engellemen gerek.
–Tamam da ben nasıl engelleyebilirim ki?
–Elimde çiplerden bir tane var.Sana vereceğim.Ne yap ne et etkisiz hale getirmenin bir yolunu bul.Ben çalıştım ama yapamadım.Ayrıca bu durumdan kimseye bahsetme.Eğer bahsedersen çipten çok taşla ilgilenirler.Taşı benden başkası bilmemeli yoksa bağlantı kalıcı olarak kopar.
–Taşa dokunabilir miyim?
–Evet, taşı güvenli bir yere sakla.Bana bağlanacağın zaman taşı tam bu noktaya getir.Fakat çözüm bulana kadar bana bağlanma sakın çünkü bu taş üzerinden sadece bir bağlantı hakkımız kaldı.
Hologram kayboldu.Anlamadığım şey şuydu:Sadece kendisini bildiğini söylemişti ama ben de biliyordum.Her neyse.Taşın önünde bir çip oluştu.Adamın bahsettiği bu olmalıydı.Bu arada uykum da gelmişti.Yatağıma döndüm.Çipi ve taşı güvenli bir yere sakladım, her şeyin bir rüya olmasını umarak uyudum.
Sabah kalktığımda çok uykuluydum.Zar zor okula gittim.Tüm gün boyunca aklımda geceki adam ve verdiği çip vardı.Eve geldiğimde saatlerce kara kara düşündüm.Ben ne yapabilirdim ki?Elektronikten biraz anlıyordum da bu çiple ilgilenince beynim takıldı kaldı.İçindeki malzemeleri inceledim ve araştırdım.İçinde daha önce bulunmamış bir madde vardı.Gelecekte bulunacaktı.Bunun üzerinde çalışmam gerekiyordu.
Yıllarca çalıştım, çalıştım ve çalıştım.Yeri geldi haftalarca araştırma yaptım.Üzerine elektrik vermeyi, farklı boylarda ışıklar vermeyi denedim.Her şeyi denedim.Hiçbiri olmadı.Sadece bu maddenin aynı zamanda taştaki madde olduğunu fark ettim.Fakat bu bilgi de çok işime yaramadı.Tek çarem kalmıştı:Bilim insanlarının bu maddeyi bulmasını beklemek.
Aradan uzun bir zaman geçti.Madde hâlâ keşfedilememişti.Benim de çözüm bulacağım falan yoktu.En iyisi taşı kullanarak gidip söylemekti.Gece herkes uyuduktan sonra ağaçların arsındaki o yere gittim.Taşı koydum ve hologram açıldı.Adam biraz daha yaşlamış gibiydi..Ona durumu anlattım.Dedi ki,
–Anlıyorum evlat.Ben de zaten yakalandım.Birkaç gün içinde bana da çip takacaklar.Şunu bil, taşı kullanarak gelecekle konuşamazsın ama geçmişle konuşabilirsin ve iki hakkın var.Unutmadan, benim adım Murat.
Hologram kayboldu.Çok üzülmüştüm Murat abiye.O an fark ettim Murat abinin kim olduğunu.Taşı orada bıraktım ve gittim.
Yıllar sonra yapay zeka dünyayı ele geçirdi.İnsanlara çipler takılmaya başlandı.Benim de yapabileceğim şey şuydu:Taşı kullanarak geçmişteki kendimi uyarmak ve bana verilen çipi ona vermek.Bu çok acı bir şeydi.Kurtaramayacağını biliyordum.