Bugün hayatımın en garip sabahıydı! Gözümü açtım, kahvaltıya indim ve annemin aklından “Umarım bugün süt dökmez.” geçtiğini duydum ama o bana hiçbir şey söylememişti. Önce rüya sandım ama sonra babamın kafasındaki “Toplantıya geç kalacağım.” cümlesini de duydum. Evet, artık insanların zihinlerini okuyabiliyordum.
Okula gidince işler daha da karıştı. Herkesin aklında binlerce düşünce vardı. Bazıları komik, bazıları kırıcıydı. Başta eğlenceliydi ama sonra fark ettim… Her düşünceyi bilmek bazen kalbini yorabiliyor. Bu gücü dikkatli kullanmam gerektiğini anladım.
Artık sadece gerektiğinde dinliyorum bazen bir arkadaşım üzgünse ne hissettiğini anlamak için. Çünkü zihin okumak sadece bir “süper güç” değil, doğru kullanıldığında kalpleri onaran bir hediye.
İlk başta bu yeteneğimden çok heyecanlandım ve neredeyse her düşünceyi duymak istiyordum ama zamanla fark ettim ki bazı düşünceler o kadar özel ve hassastı ki onları bilmek insanları rahatsız edebilirdi. O yüzden artık sınırlar koyuyorum. Sadece yardım edebileceğimi düşündüğüm anlarda zihinlerini dinliyorum. Böylece hem kendi hayatımı hem de başkalarının hayatını koruyabiliyorum.