Çoğu insanın geçmişte özlediği bir tarih ya da gün vardır; benimse hayalim, atalarımızın bizim için nasıl mücadele ettiğini görmek ve bir günlüğüne bile olsa vatan için savaşmak isterdim.
Atatürk’ü görmek, onun kararlılığını ve liderliğini yerinde hissetmek isterdim. Bugünkü nesiller için şehit olmayı arzu ederdim; en azından şehit düşen kahramanlarımıza biraz da olsa yardım etmek, onların fedakârlığını daha iyi anlamak isterdim. Çoğu insan muhtemelen hayatta mutlu olduğu anlara dönmek ister; oysa ben gelecek nesiller için emek verilen günleri, zorluklarla kurulan Cumhuriyeti görmek isterdim. Bu vatanın kolay kazanılmadığını, bağımsızlık uğruna dökülen kanı ve gösterilen cesareti görmek isterdim. Ayrıca Atatürk’ün gerçekleştirdiği yenilikleri—harf devrimi başta olmak üzere kadınlara verilen hakları—yakından gözlemlemek isterdim. Osmanlı’nın yıkılışından sonra oluşan Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşunu, TBMM’nin açılışını ve İtilaf Devletleri’nin topraklarımızdan atılmasını görmek; Akdeniz’de ve Ege’de düşmana karşı nasıl direndiğimizi, milletçe son damlaya kadar mücadele ettiğimizi hissetmek isterdim.
Kısacası Cumhuriyetin ve ulusal egemenliğin kazanıldığı o günleri yerinde görmek en büyük arzum olurdu. Bu yüzden geçmişi öğrenmek, atalarımıza saygı göstermek ve elde edilen kazanımları korumak bizim en önemli görevimiz olmalı; genç nesillere bu bilinçle aktararak, Cumhuriyeti daha da güçlendirmek isterim. Birlik, eğitim ve sorumlulukla bu mirası yaşatmak; ülkemizi daha güzel yarınlara taşımak için çalışmak isterim. Ve bu uğurda elimden geleni yaparım.