Bir sabah uyandığımda sanki bir garip hissediyordum fakat çok da önemsemedim. Sonra üstümü giyinip saçımı yaptım. Tam bitirdiğimde annem beni kahvaltıya çağırdı. Anneme “Günaydın anne.” dedim ve sonra bir anda bir ses duymaya başladım. Şöyle diyordu: “Annen şu an arkadaşlarıyla buluşmayı düşünüyor.” İlk önce buna inanmamıştım. Sonra annem bir anda “Bugün arkadaşlarımla buluşsam mı acaba?” dedi. Şok olmuştum. Gerçekten annemin aklını okumuştum! Acaba tüm insanların aklını okuyabiliyor muydum? Neyse, ben arabaya bindim. Babam beni okula götürüyordu. O sırada babamın ne düşündüğünü merak ettim ve ona “Baba.” dedim. Sonra iç sesim yine konuşmaya başladı; dedi ki: “Baban şu anda ne kadar çok işi olduğunu düşünüyor.” Gerçekten de babamın işi hiç bitmezdi.
Ben okula geldim, sonra arkadaşıma selam verdim ve adını söyledim. O sırada iç sesim bana şöyle dedi: “İyi ki arkadaşım ya, çok tatlı biri.” Aşırı mutlu olmuştum. Ona “Seni çok seviyorum.” dedim. O da çok mutlu oldu. Sonra diğer arkadaşlarımın yanına gittim. Onlardan birine “Bugün buluşalım mı?” dedim. O da “Bugün işim var, olmaz.” dedi. İç sesimden onun “Başka biriyle buluşacağım, o daha iyi.” dediğini duydum. Sonra ben de ona küsüp beni seven arkadaşımla en iyi arkadaş oldum ve böyle bitti.