Yalnızlık, bir grup düşüncenin içinde tek farklı olan olmak gibidir. Bugünün çocuklarının geçmişteki çocuklardan neden daha yalnız olduğunu anlamak için öncelikle bunun nedenlerine bakmak gerekir. Bu nedenler ikiye ayrılır: çevresel ve kişisel faktörler.
Öncelikle çevresel faktörleri ele alalım. Çevresel faktörlerde en önemli etken, çocuğun içinde bulunduğu çevredir. Bu çevredeki değişimler ise teknolojik gelişmeler, aile içi davranış biçimleri, sosyallik ve toplumsal davranış biçimleridir. Teknolojik gelişmeler, iletişim yöntemlerini değiştirerek arkadaş edinme becerisini etkileyebilir. Aile içi davranış biçimleri, çocuğun problemler yaşamasına ve paylaşım ile samimiyetin azalmasına yol açabilir; bu da yalnızlığı artırır. Sosyallik, çocuğun kişilik birikimiyle ilgilidir; yani yeni tanıştığı birine yaklaşım biçimini belirler. Toplumsal davranış biçimleri ise çocuğun sosyal gelişimini yönlendirmede etkili olur. Şimdi de kişisel faktörlere bakalım. Bunlar; güven koşulları, samimilik ve arkadaşlık isteğidir. Güven koşulları, çocuğun hangi durumlarda birine sağlıklı ve tam güven duyabileceğini ifade eder. Samimilik, bir kişiye ilk yaklaşım ve iletişim sırasında kullanılan davranışları kapsar ve alınacak geri bildirimi etkiler. Arkadaşlık isteği ise sağlıklı arkadaşlıkların ve güvenli ilişkilerin kurulmasını sağlar.
Sonuç olarak geçmiş ile günümüz arasındaki yalnızlık farkını, bu çevresel ve kişisel faktörlerdeki değişimlere bağlayabiliriz.