Merhaba, ben Ada ve size yaşadığım en korkunç olayı anlatacağım.
Bir ilkbahar sabahı annemle pikniğe gidecektik. Fakat sabahtan yağmur yağmaya başlayınca çok üzülmüştüm. Üzülmeyeyim diye annem benimle evde film izledi. Ama asıl korkutucu olan bölüm daha başlamamıştı.
Film izlerken bir anda kapı çaldı. O kadar ürktüm ki hemen anneme sarıldım. Annem kapıya bakmaya gitti. Ona “Anne, kapıdaki kim?” diye sordum. Annem, “Kapıyı açmadım ama istersen delikten bakabilirsin.” dedi. Elbette bakmak istedim. Annem kapıyı açtığında ise… Hiç kimse yoktu. Annem çok önemsemedi ama ben gerçekten çok korkmuştum.
Annem bana “Kızım merak etme, hiçbir şey olmayacak. Ben yanındayım.” dedi. Annelerin güçlü olduğunu bilsem de içimde kötü bir his vardı. “Ya bir seri katilse? Ya bir canavarsa?” diye düşündüm. Tamam, canavar olması çok saçma ama insan korkunca aklına neler gelmiyor ki…
Bir süre sonra annem “Gözünü kapat kızım, azıcık uyu. Ben geliyorum.” dedi. Gözümü kapattım ve uykuya dalmışım.
Uyandığımda gördüklerim… gerçek olamazdı. Annem yanımda değildi. Evde hiçbir odada yoktu. “Herhalde arkadaşına gitmiştir.” diye düşündüm ama telefonla aradım, açmadı.
Ev sessiz, ürpertici ve tamamen boştu. O an aklıma korkunç bir fikir geldi: Ya paralel evrendeysem?
Kendi kendime “Hayır, imkânsız.” dedim ama korkum gittikçe büyüyordu.
Karşı komşuya gittim, kapı açıktı. İçeri baktım… kimse yoktu. Sokaklara baktım… tek bir insan bile yoktu. Koca site bomboştu. Sanki dünya yok olmuş, bir tek ben kalmıştım.
“Yoksa geçmişe mi döndüm?” diye düşündüm. Ama binalar yeniydi, teknoloji vardı. Demek ki geçmiş değildi. O zaman… gerçekten başka bir yerde miydim?
Bir yıl önce ölen bir çocuğun “böyle bir şey yaşadığını” duyduğum hikâye aklıma geldi. O an korkudan dizlerim titredi.
“Annem nerede? İnsanlar nereye gitti? Benim ne işim var burada?”
Aklım karmakarışıktı. Hiç kimse yoksa bu bir şaka olamazdı. Çünkü koca bir şehri bir kişiye şaka yapmak için boşaltmak… mümkün değildi.
Bir anda aklıma başka bir ihtimal geldi:
Ya bu bir rüyaysa?
Ama bu kadar gerçek hissettiren bir rüya olabilir miydi?
Uyanmam gerekiyordu. Kendimi nasıl uyandırabilirdim? Örümceklerden çok korkarım. Annemin yokluğundan da… Belki korkarsam uyanabilirdim.
İçimden bağırmaya başladım:
“Anne! Sensiz yaşayamam! Lütfen gel! Çok korkuyorum!”
Ve tam o anda bir ses duydum:
— “Ada, Ada! Hadi kızım uyan, okula geç kalacaksın!”
Gözlerimi açtım… Annem yanımdaydı.
“Anne? Hepsi… rüya mıydı?” diye sordum.
Annem gülerek, “Evet kızım, çok fena uyumuşsun.” dedi.
Gerçek olduğunu sanmıştım ama meğer sadece korkunç bir kabusmuş.
Derin bir nefes aldım, rahatladım ve okula gitmek için hazırlandım.
Görüşürüz!