Her zamanki gibi uyandım, sıradan bir gün işte. İçimden hep başka insanların farklı olduğunu düşünürdüm ama hepimiz içeride aynıydık sonuçta. Sadece insanlar farklı davranırlar. Belki ben farklıydım ama herkesin ne olduğu apaçık ortadaydı. Nedense herkesin gösterdiği kişilik kötüydü sanki kibarlığın modası geçmiş gibi. Böyle bir hayatta yaşamak zordur tabii. İnsanların ne zaman ne tepki vereceği, kimin ne düşündüğünü anlamak zordur.
Derken gün bitti. Tabii uyuyamadım, ama gözlerimi açtığımda gördüklerime inanamadım. İnsanlar normaldi… Benim gibi… Ya da ben gariptim, yanılmışım her zamanki gibi. Neyse, bugün cumartesiydi; o yüzden evdeydim. Herkes ekstra iyiydi, ekstra anlayışlıydı.
Bunca zaman ben mi çok gariptim? İnsanlar maskeli şeytanlar mıydı? Bu sorular kafamı doldurdu. Sanırım dünya ne kadar iyi olsa da bana işe yaramıyordu. Dünya bana ya çok kötü olduğu için böyle sorguluyordum ya da benim ruhum garipti. Bunlar olana kadar gün bitti. Bu güzel günün de bir sonu vardı, hepimiz gibi…