Güne her zaman çok erken başlıyorum. Güneş daha doğmadan uyanıyorum. Karnım hep aç, bazen gün boyu yiyecek bulamıyoruz. Annem ve babam tarlada çalışıyor ama çoğu zaman ürünler yetmiyor. Bazen bir avuç mısır ya da birkaç kuru ekmekle yetinmek zorunda kalıyoruz.
Küçük kardeşlerime göz kulak olduktan sonra biraz su içip dışarı çıkıyorum. Su çok değerli; kilometrelerce yürüyüp uzak bir çeşmeden su almak zorundayız. Yol boyunca kuşların ve ineklerin sesi eşliğinde yürürken, karnımın gurultusunu bastırmaya çalışıyorum. Okula gitmek istiyorum, ama çoğu zaman karnım ağrıyor ve uzun yürüyüş çok zor geliyor.
Gün boyunca elimden geldiğince aileme yardım etmeye çalışıyorum. Komşularımızla paylaştığımız birkaç ekmekle karnımı doyuruyorum. Bazen hiçbir şey bulamıyoruz, o zaman çok üzülüyorum. Ama yine de hayal kuruyorum; bir gün yemeklerimiz hiç bitmeyecek, sınıfta arkadaşlarımla gülüp oynayabileceğim ve kimse aç kalmayacak.
Akşam olunca ailemle küçük evimizde oturuyoruz. Yorgun ve aç olsak da birbirimize sarılıp biraz rahatlıyoruz. Annem bazen bana tatlı bir gülümseme veriyor, babam ise sessizce umudunu kaybetmediğini gösteriyor. Gözlerimi kapatmadan önce hep dua ediyorum, yarın daha iyi bir gün olsun. Belki biraz yiyecek, belki biraz mutluluk.
Karnım boş olabilir ama hayallerim ve umudum her zaman dolu.