Dünya her gün ayrı bir işkence çekiyor. Arabalarla, fabrikalarla, hatta insanlarla… Ve buna yetmezmiş gibi, karbonu oksijene dönüştüren ağaçlar da yok oluyor. İşte o zaman Dünya fark ediyor ki sonu yaklaşıyor, işte o zaman küresel ısınmanın başladığını anlıyor.
Küresel ısınma, Afrika’dan Brezilya’ya, Brezilya’dan Antarktika’ya kadar tüm dünyayı etkiliyor. Zaten bu yüzden ona “küresel ısınma” deniyor. Kutuplar, atmosfer tabakasının neredeyse delindiği noktada Güneş’e aşırı derecede maruz kalıyor ve bu da buzulların erimesine sebep oluyor. Buzullar, kutuplarda yaşayan hayvanların adeta toprağıdır ve hızla eriyor.
Kutup ayıları, penguenler, kutup tilkileri ve diğer canlılar artık adım atacak bir yer bulamıyor. Buzullar eriyor, deniz seviyeleri yükseliyor ve bazı hayvanlar denizde boğuluyor. Arkalarında bıraktıkları yavrular ise çok nadiren hayata tutunabiliyor. İşte bu yüzden bu hayvanların nesilleri tükeniyor.
Biz insanlar ise dünyanın yok oluşunu izliyoruz; görüyoruz, biliyoruz, ama hiçbir şey yapmıyoruz. Sanki gelecekte bize hiçbir şey olmayacakmış gibi davranıyoruz. Oysa sorumluluğunu almadığımız bu Dünya, bize çok daha büyük bir şekilde karşılık verecek. Sonuçta bindiğimiz dalı kesmemeliydik. Ama kestik ve şimdi sonuçlarına katlanmak zorundayız. Başka çaremiz yok.