Yıllarca üzerinde çalıştığım zaman makinesi nihayet tamamlanmıştı. Ama acaba içine girdiğimde güvenle istediğim zamana ışınlanabilecek miydim? Bu soruyu test etmek için önce sadık köpeğimi gönderdim, onu 1453 yılına ışınladım. Kameradan baktığımda köpeğin sağ salim orada olduğunu gördüm.
Ne yazık ki bir anlık dikkatsizlik sonucu zaman makinesinin üstüne su döküldü ve her şeyi adeta bir kara delik gibi içine çekti. Kendimi ışınlanmış bir şekilde durakladım ve en sonunda 2040 yılında, Japonya’da buldum. Zaman makinem bozulmuştu; bu yüzden kendi zamanına geri dönemiyordum. Neyse ki etrafta tamir için kullanılabilecek parçalar vardı ama aradığım hiçbir şeyi bulamadım.
Etrafı keşfetmeye başladım. Uçan arabalar, göğe kadar uzanan gökdelenler ve insan zekasının sınırlarını zorlayan teknolojilerle karşılaştım. İnsanlar bizimkine benziyordu ama kıyafetleri elektronikleşmişti; bir tuşa basarak istedikleri gibi değiştirebiliyorlardı. Bir ağacın altında köpek tuvaletini yaparken mekanik bir kol devreye girip her şeyi temizledi. Bu duruma şaşıran insanlar bana hayretle baktılar. Ben de ne yapacağımı bilemeden uzaklaştım. Her yer tertemizdi; toprak ve doğal ağaç neredeyse yoktu. İnsanlar birbirleriyle konuşmadan uçan ayakkabılarla hareket ediyordu.
O an acıkmıştım ve yiyecek bir şeyler aradım. Buradaki yiyecekler bizimkinden çok farklıydı; bir lokma yedim ve hemen doydum. Tüm bu deneyimlerden sonra burada kalmaya ve 2040 yılında yaşamaya karar verdim. Bu yolculuk bana şunu öğretti: cesaret, merak ve sabır, insanı hiç hayal etmediği dünyalara götürebilir ve her deneyim, bize yeni bir bakış açısı kazandırır.