Her şey, o tuhaf ışığın pencereden içeri dolduğu an başladı. O ana kadar sıradan bir geceydi; sessiz, durağan ve biraz da sıkıcı ama o ışık her şeyi değiştirdi. Ne sıcak ne de soğuktu; sadece rahatsız ediciydi. Odaya yayıldıkça eşyalar tanıdık olmaktan çıktı, gölgeler uzadı, duvarlar sanki daraldı.
Pencereye yaklaştım ama dışarıda hiçbir şey yoktu. Ne bir araba sesi ne de bir insan gölgesi… Sanki dünya bir anda boşalmıştı. İçimde, açıklayamadığım bir huzursuzluk büyümeye başladı. Kalbim hızla atıyor, nefesim daralıyordu. Işık yavaşça kaybolduğunda her şey eski hâline dönmüş gibiydi, ama ben aynı kalmamıştım.
O günden sonra geceler daha uzun, sessizlik daha derin gelmeye başladı. O ışığın ne olduğunu hâlâ bilmiyorum. Ama bir şeyin başladığını hissediyorum; hem de geri dönülmez bir şekilde.