Bir arkadaşım ile anlaşmazlık yaşadığımda genelde hemen tartışmamaya çalışırım. Çünkü sinirliyken söylenen sözler işi daha da kötü yapıyor. Biraz sakinleştikten sonra arkadaşım ile konuşurum. Ona neye kırıldığımı anlatırım ama bunu yaparken suçlayıcı olmamaya dikkat ederim.
Konuşurken karşı tarafı da dinlerim. Bazen benim fark etmediğim şeyler olabiliyor. Mesela bir keresinde bir arkadaşım mesajlarıma geç cevap verdiği için bozulmuştum. Sonra konuşunca yoğun olduğunu ve bilerek yapmadığını anladım. Böyle olunca sorun kendiliğinden çözüldü. Bu şekilde sorun çözmek bana daha sabırlı olmayı öğretiyor. Aynı zamanda insanları hemen yanlış anlamamam gerektiğini fark ediyorum. Konuşarak çözünce hem içim rahatlıyor hem de arkadaşlığımız zarar görmüyor. Herkes hata yapabilir, önemli olan bunu konuşarak çözebilmek.
Ayrıca bu yaklaşım, empati kurma becerimi de geliştiriyor. Karşımdaki kişinin hislerini anlamaya çalıştığımda, olaylara daha geniş bir açıdan bakabildiğimi fark ediyorum. Tartışmak yerine çözüm aramak, beni hem daha olgun hem de daha anlayışlı biri yapıyor. Arkadaşlıkların emek istediğini ve güvenin açık iletişimle güçlendiğini düşünüyorum. Bu yüzden sorunlar çıktığında kaçmak yerine konuşmayı tercih ediyorum. Çünkü gerçek dostluklar, zor zamanlarda kurulan doğru iletişimle ayakta kalır.