Merhaba,
Benim adım Ela Umut ve ben 6 yaşındayım. Bugün annemle televizyonda bir şey izledik. Bilim adamları konuşuyordu. Kutuplardaki buzulların eridiğini söylüyorlardı. Önce tam anlamadım ama sonra biraz üzüldüm.
Kutuplar çok soğuk yerler. Hep bembeyaz olur. Orada kutup ayıları yaşıyor. Ben kutup ayılarını çok seviyorum. Kocamanlar ama bence çok tatlılar. Bilim adamları dedi ki, buzullar eriyince kutup ayılarının evi kalmıyormuş. Çünkü onların evi buzların üstündeymiş. Buzlar eriyince ayılar yüzmek zorunda kalıyormuş ve bazen dinlenecek yer bulamıyormuş. Ben olsam çok korkardım 😔
Sonra bir şey daha duydum. Buzullar eriyince denizler yükseliyormuş. Deniz büyüyormuş, sanki taşan bir bardak su gibi. Denizin kenarında yaşayan insanların evleri varmış. Ama deniz yükselince bazı evler suyun altında kalıyormuş. İnsanlar evlerinden ayrılmak zorunda kalıyormuş. Oyuncaklarını, odalarını, anılarını geride bırakıyorlarmış. Ben odamı bırakmak istemezdim.
Bilim adamları bunun sebebinin dünyanın çok ısınması olduğunu söylüyor. Arabalar, fabrikalar, dumanlar… Dünya ateşi çıkmış gibi oluyormuş. Dünya hasta olunca buzlar da eriyormuş.
Ben küçük bir çocuğum ama yine de yardım etmek istiyorum. Işıkları kapatıyorum, suyu boşa akıtmıyorum. Anneme “çöpleri ayıralım” diyorum. Çünkü dünya bizim evimiz. Kutup ayılarının da, deniz kenarında yaşayan insanların da evi.
Bence dünya tekrar mutlu olabilir. Eğer biz ona iyi davranırsak 💚
Ben büyüyünce dünyayı koruyan biri olmak istiyorum.
Sevgiler,
Ela Umut ÇAĞLAV