Yapay Gözler

Her zamanki gibi bir sabah uyanmıştım. Fakat bir şeyler ters gidiyordu. Bu durumu anlamam pek uzun sürmedi; normalde mutfaktaki fırını bile göremezken, dolaptaki beş günlük kekimi yiyen karıncaları görebiliyordum. İlk başta aslında pek şaşırmamıştım çünkü her zamanki gibi bir rüya gördüğümü zannediyordum. Uyanmak için kendime birkaç tokat atıp yüzümü yıkadıktan sonra anlamıştım ki bu bir rüya değil, bu gerçekti! Normalde cildimi tertemiz ve pürüzsüz zannederken, yüzümdeki ufak çaplı sivilceleri fark edince kararım değişmişti. Ben sadece kendi gözlerimin böyle gördüğünü zannediyordum ki dışarıya çıktığımda herkes gözlük takıyordu. Bu gözlükler, gözünüzün normalden bile daha iyi görmesini sağlıyordu. Tabii ki benim de bu tarz gözlüklerden birine ihtiyacım vardı. Gördüğüm ilk insana sordum: “Bu tarz gözlükler nerede satılıyor acaba?” O ise bana, “Evlat, bunları almak için eczanelere gidebilirsin. Fakat fazla kalabalık olabilir, kendine dikkat et!” dedi. Bizim oralarda genelde eczane bulunmazdı fakat bu gözlerim sayesinde iki sokak ötedeki eczaneyi bile görebiliyordum. Oraya çabucak koşmaya başlamıştım fakat gözlerim yüzünden etraftaki herkese onları görmeden çarpıyordum. Sonunda eczaneye sağ salim varmıştım. Sıra yüzünden neredeyse iki saat beklemiştim. Sıra bana geldiğinde ise çok heyecanlanmıştım ama o gözlüklerden kalmamıştı! Büyük bir telaşla bilim insanı olan kuzenim Deniz’in laboratuvarına koştum. Orada benim için özel gözlükler yaptı. Artık kendimi özel hissediyordum. Fakat bir sonraki sabah hiç kimse dışarıda gözlük takmıyordu. Fark etmiştim ki artık ben de gözlük kullanmıyordum! Gözlerimizin etkisi resmen geçmişti!