O sabah kalktığımda her şey normalmiş gibiydi. Sonra annemle babamın konuştuklarını duydum. İlk başta bağırdıkları için duymuşumdur diye düşünmüştüm ama öyle değildi. Eğer “Nereden anladın?” diye sorarsanız bir yandan kardeşimi, bir yandan da annemle babamı duyuyordum. Sonra, acaba hasta mı oldum diye sormak için annemle babamın yanına gittim. Giderken sokaktaki herkesin sesi geliyordu. Daha da endişelenmemek için kulağımı tıkayıp hızlıca annemlerin odasına gittim. Onların odasına vardığımda hâlâ korkuyordum ve korkumun hızlıca geçebilmesi için annemlere hemen yaşadıklarımı anlattım. Onlar ilk başta inanmadılar ama sonra annemin inanması için ben tekrar odama gittim ve anneme de babamın kulağına bir şey söylemesini istedim. Annem, babamın kulağına “Bu çocuk bence şaka yapıyor.” demişti.
Bunu anneme söyleyince annem hemen kolumdan tuttu ve beni hızlıca doktora götürdü. Arabada giderken camlar açıktı ve ben de kulağımı tıkıyordum çünkü insanlar ne konuşuyorsa onları duyuyordum. Bundan da tabii ki rahatsızdım. Anneme camları kapatması gerektiğini söyledim. O da hemen kapattı çünkü rahatsız olduğumu anlamıştı. Doktora vardığımızda annem benim yaşadıklarımı doktora anlatırken ben de koltuğa uzanmıştım. Uyurken annem beni çağırıyordu. Hızlıca dikildiğimde yaşadıklarımın hepsinin rüya olduğunu anlamıştım ve bu rüyadan çıkardığım şeyse bazen bazı şeylere inanmamak gerekiyormuş. Mesela annem gibi!!