Yaz tatili programımız bu yıl biraz farklıydı. Ailemin işi olduğu için benimle birlikte Mersin’e gelemeyeceklerdi. Ben ise Mersin’de anneannemin ve dedemin yazlığına gidecektim. Ailem beni otobüse bindirecek, Mersin’de anneannem ve dedem karşılayacaktı.
Mersin’e gideceğim gün geldiğinde biraz huzursuzdum. Adını koyamadığım bir şekilde yalnız gitme fikri beni endişelendiriyordu. Otobüse bindim. Molada otobüsten inmeyecektim; otobüsleri karıştırmaktan korkuyordum.
Otobüs yolculuğu düşündüğümden daha iyi geçti. Müzik dinledim, telefonumla oynadım, uyudum ve atıştırmalıklarımdan yedim. Otobüs, düşünülen saatten daha erken Mersin’e ulaştı. Molasını vermesi gereken yerde durmadığı için erken varmıştık. Ancak telefonumun şarjı bittiği için anneannem ve dedemi arayamıyordum.
Otobüsten indiğimde hava beklediğimden daha karanlıktı. Terminalden çıktım ve sokak lambasının altında durup etrafa bakarken içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk belirdi. Anneannemler gelmediği için karanlıktan tek başına bir kız olarak çok korktum. Biri bana zarar verebilir, kaçırabilir ya da eşyalarımı çalabilirdi. Bu yüzden çantama sarıldım ve daha kalabalık olan terminale geri döndüm, anneannemleri bekledim.
Anneannemler gelince çok mutlu oldum ve rahatladım. Yalnız kaldığım o yarım saat, benim için uzun bir gece gibi gelmişti.