Bir gün uyandığımda her şeyi daha detaylı görmeye başladığımı fark ettim. Bir okçuluk kursuna gidiyordum, orada pek iyi değildim ama bugün seçmeler vardı. Hiç hazır değildim, yine de gururluydum. Seçmelere girdim ve beş turun hepsinde 12’den vurdum. Takıma seçildim ama kendi kendime “Bu böyle olmaz,” dedim. Evden ayrılıp kendi yolumu bulmaya karar verdim. Bana “Yapamazsın.” dediler. Üzüldüm ama pes etmedim ve yoluma devam ettim.
“Yapamaz, edemez.” denildi hep ama ben avcılığıma devam ettim.
Bir gün babam evime geldi ve “Hadi, artık eve gel. Seni özledik.” dedi. Aslında ben de onları özlemiştim ve bunun iyi olacağını düşündüm. Taa ki o fırın canavarı gelene kadar.
Babam, “Okları at, hedef var.” dedi. Hedef canavarın kafasındaydı. İlk atışı kaçırdım, ikincisini de, üçüncüsünü de… Bu tam 29 kez tekrarlandı. Sonra kendimi topladım ve aynı anda beş ok attım. Bir baktım, hepsi hedefini bulmuştu. Canavarı yendik ve mutlu bir şekilde eve döndük. Hayatıma yeniden devam ettim.